บทที่ 12 วิวาห์ฉุกเฉิน ทวงคืนหัวใจ EP12

คำพูดที่ตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยนั้น ทำเอาหัวใจของแก้วกรุณาชาวาบ ความหวังเล็กๆ ที่แอบก่อตัวขึ้นในใจถูกทำลายลงอย่างยับเยิน เธอกัดริมฝีปากแน่น พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว งั้นฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะคะ”

หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้อาทิตย์ตะวันยืนมองแผ่นหลังบอบบางนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เขาจำเป็นต้องสร้างเส้นขนานขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้ความรู้สึกที่กำลังก่อตัวลุกลามไปมากกว่านี้ เพราะในเกมธุรกิจที่เต็มไปด้วยอันตราย ความรักคือจุดอ่อนที่เขาไม่สามารถยอมให้เกิดขึ้นได้

..............

ตอนที่ 5 สัมผัสแรกแห่งพันธะ

เสียงเพลงบีตหนักหน่วงและกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งจากงานปาร์ตี้ฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ใหม่ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท แก้วกรุณาพิงศีรษะเข้ากับกระจกหน้าต่างรถยุโรปคันหรู ปล่อยให้ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศช่วยบรรเทาอาการร้อนวูบวาบตามร่างกาย หญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับพยายามขับไล่ความมึนงงที่เกิดจากการถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มแชมเปญไปหลายแก้วโดยพวกคู่ค้าที่จงใจทดสอบคอแข็งของนายหญิงแห่งภักดีกรุ๊ป

อาทิตย์ตะวันนั่งหน้าตึงอยู่เบื้องหลังพวงมาลัย เขาเลือกที่จะขับรถด้วยตัวเองในคืนนี้แทนการใช้คนขับรถส่วนตัว นัยน์ตาสีเข้มจัดตวัดมองคนเมาที่นั่งหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ เป็นระยะ ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกเมื่อนึกถึงสายตาหิวกระหายของผู้ชายหลายคนที่จ้องมองเรือนร่างอรชรในชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงของเธอตลอดทั้งงาน

รถยนต์จอดสนิทลงในลานจอดรถวีไอพีของเพนต์เฮาส์ แก้วกรุณาพยายามพยุงตัวก้าวลงจากรถ ทว่าส้นสูงปรี๊ดบวกกับสติที่เริ่มเลือนรางทำให้ร่างบางเซถลาจนเกือบจะล้มหน้าคะมำ วงแขนแกร่งของอาทิตย์ตะวันตวัดรั้งเอวคอดเอาไว้ได้ทันท่วงที ออกแรงดึงเพียงนิด ร่างนุ่มนิ่มก็ปลิวเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง

“เดินยังไม่ตรงแล้วยังจะอวดเก่งดื่มเข้าไปตั้งเยอะ” น้ำเสียงทุ้มพร่าดุอย่างไม่จริงจังนักขณะรวบตัวเธอช้อนขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว

“ฉันไม่ได้อวดเก่งนะคะ แค่ไม่อยากให้คุณเสียหน้าถ้าฉันปฏิเสธพวกหุ้นส่วน” หญิงสาวประท้วงเสียงอ้อแอ้ สองแขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่งตามสัญชาตญาณเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ใบหน้าหวานซุกไซ้เข้ากับซอกคอของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

อาทิตย์ตะวันชะงักฝีเท้า ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความอุ่นจัดและกลิ่นหอมละมุนผสมแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเธอแผ่ซ่านเข้ามาทำลายการควบคุมตนเองที่เขาสร้างไว้จนหมดสิ้น ชายหนุ่มขบกรามแน่น พยายามข่มอารมณ์ปรารถนาที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาในกาย สาวเท้ายาวๆ เข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวด้วยความเร่งรีบ

ทันทีที่บานประตูเพนต์เฮาส์ปิดลง อาทิตย์ตะวันก็วางร่างบางลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับแขก แก้วกรุณาปรือตาขึ้นมองภาพตรงหน้าที่พร่ามัว ชายหนุ่มกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกด้วยท่าทางหงุดหงิด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักรูปเข็มทิศที่แสนดึงดูดใจ หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ความเมามายทำให้ความยับยั้งชั่งใจของเธอลดต่ำลงจนแทบไม่เหลือ

“ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนซะ พรุ่งนี้เธอจะปวดหัวจนแทบระเบิด” เขาสั่งเสียงเข้ม พยายามเบือนหน้าหนีจากเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่าของชุดเดรส

ทว่าแทนที่จะลุกขึ้นตามคำสั่ง แก้วกรุณากลับยื่นมือออกไปจับชายเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้ ออกแรงกระตุกเบาๆ จนร่างสูงต้องโน้มตัวลงมาหา นัยน์ตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้น

“คุณตะวัน...” เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและยั่วยวนอย่างที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัว “ทำไมคุณถึงชอบผลักไสฉันนักคะ รังเกียจฉันมากเลยเหรอ”

คำถามที่ตัดพ้อและแววตาน้อยอกน้อยใจนั้น ฟางเส้นสุดท้ายที่อาทิตย์ตะวันพยายามรั้งเอาไว้ขาดสะบั้นลง ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ สองมือหนาประคองใบหน้าหวานให้เชิดขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตาสีเข้มจัดบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชนอย่างไม่อาจดับได้

“ฉันไม่เคยรังเกียจเธอ แก้วกรุณา” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง “แต่เธอกำลังทำให้ฉันคลั่ง และถ้าฉันล้ำเส้นนี้ไป เธอจะไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก”

“ฉันไม่อยากหันหลังกลับแล้วค่ะ”

คำเชิญชวนที่แสนซื่อตรงนั้นคือสวิตช์ที่ปลดล็อกความเป็นชายในตัวเขา อาทิตย์ตะวันก้มลงประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มอย่างดุดันและเรียกร้อง รสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์คุกรุ่นถูกถ่ายทอดให้แก่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร แก้วกรุณาเผยอปากรับสัมผัสที่แสนเร่าร้อน เผลอครางในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานภายในอย่างเอาแต่ใจ

ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอุ้มอีกครั้งโดยที่ริมฝีปากยังคงแนบชิดไม่ห่าง เขาสาวเท้าตรงไปยังห้องนอนกว้างของตัวเอง เตะบานประตูให้ปิดลงก่อนจะโยนร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียงคิงไซส์อย่างไม่ออมแรงนัก แก้วกรุณาสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เธอไม่รู้สึกหวาดกลัว กลับยื่นมือออกไปรอรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ

อาทิตย์ตะวันปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนกายที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ เขาทาบทับร่างลงมาบดเบียดความแข็งแกร่งเข้ากับความนุ่มหยุ่น ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของหญิงสาว ปลดเปลื้องชุดเดรสสีแดงเพลิงออกไปให้พ้นทางด้วยความชำนาญ